The Ineffectiveness of the UN in Crisis Management: The Cases of Ukraine and Gaza

The United Nations (UN) was established in 1945 to maintain international peace and security, yet its crisis management capacity has been increasingly questioned in the twenty-first century. This article examines the ineffectiveness of the UN in responding to contemporary conflicts, focusing on two critical cases: the ongoing war in Ukraine (2022–present) and the Gaza conflict (2023–present). Both crises highlight the structural limitations of the UN Security Council (UNSC), particularly the veto power held by its permanent members (P5), which often paralyzes decision-making where great-power interests are directly involved. The study employs a comparative case study method, drawing upon primary sources such as UN resolutions, Security Council debates, and General Assembly voting records, as well as secondary academic analyses and policy reports. The theoretical framework integrates realism, which emphasizes power politics and state interests; liberal institutionalism, which underscores multilateralism and the institutional role of the UN; and constructivism, which highlights the importance of norms, legitimacy, and international perceptions. Findings indicate that in Ukraine, Russia’s veto has shielded it from binding UNSC measures, relegating the UN to a primarily humanitarian role with limited political influence. In Gaza, repeated U.S. vetoes have prevented collective action against Israel, despite mounting humanitarian crises and allegations of international humanitarian law violations. In both cases, the UN General Assembly has attempted to fill the vacuum through symbolic resolutions, yet these measures lack binding authority. The analysis concludes that the UN remains a normative platform capable of articulating principles of international law and morality but lacks enforcement capacity to manage crises when great powers are implicated. The article argues for substantive institutional reforms, including Security Council restructuring, limitations on the veto in cases of mass atrocities, and hybrid mechanisms linking global and regional organizations to enhance legitimacy and effectiveness in crisis management.

Birleşmiş Milletler (BM), 1945 yılında uluslararası barış ve güvenliği sağlamak amacıyla kurulmuş olmasına rağmen, yirmi birinci yüzyılda kriz yönetimi kapasitesi giderek daha fazla sorgulanmaktadır. Bu makale, BM’nin çağdaş çatışmalara yanıtındaki etkisizliğini incelemekte ve iki kritik olaya odaklanmaktadır: Ukrayna’daki devam eden savaş (2022–günümüz) ve Gazze çatışması (2023–günümüz). Her iki kriz de BM Güvenlik Konseyi’nin (BMGK) yapısal sınırlamalarını, özellikle de daimi üyelerinin (P5) sahip olduğu veto yetkisini ortaya koymakta ve büyük güç çıkarlarının doğrudan dahil olduğu durumlarda karar alma süreçlerinin sıklıkla felce uğradığını göstermektedir. Çalışmada karşılaştırmalı vaka çalışması yöntemi benimsenmiş olup, birincil kaynaklar olarak BM kararları, Güvenlik Konseyi tartışmaları ve Genel Kurul oylama kayıtları; ikincil kaynaklar olarak ise akademik analizler ve politika raporları kullanılmıştır. Teorik çerçeve, güç politikaları ve devlet çıkarlarını vurgulayan realizmi; çok taraflılığı ve BM’nin kurumsal rolünü öne çıkaran liberal kurumsalcılığı; normlar, meşruiyet ve uluslararası algıların önemini vurgulayan konstrüktivizmi bütünleştirmektedir. Bulgular, Ukrayna’da Rusya’nın vetosunun BMGK tarafından bağlayıcı önlemleri engellediğini ve BM’yi sınırlı siyasi etkisi olan bir insani yardım rolüne mahkûm ettiğini göstermektedir. Gazze’de ise ABD’nin tekrarlayan vetoları, artan insani kriz ve uluslararası insancıl hukuk ihlali iddialarına rağmen İsrail’e karşı kolektif eylemi engellemiştir. Her iki durumda da BM Genel Kurulu, sembolik kararlarla boşluğu doldurmaya çalışsa da, bu önlemler bağlayıcı nitelik taşımamaktadır. Analiz, BM’nin uluslararası hukuk ve etik ilkeleri ifade edebilen normatif bir platform olarak varlığını sürdürdüğünü, ancak büyük güçlerin dahil olduğu krizlerde etkin bir uygulama kapasitesinden yoksun olduğunu ortaya koymaktadır. Makale, kriz yönetiminde meşruiyet ve etkinliği artırmak amacıyla Güvenlik Konseyi’nin yeniden yapılandırılması, kitlesel insan hakları ihlalleri durumunda veto yetkisinin sınırlandırılması ve küresel ile bölgesel örgütleri bağlayan hibrit mekanizmalar gibi kapsamlı kurumsal reformların gerekliliğini tartışmaktadır.